برسم نسخه‌هاى قديم فارسى به شكل ج نوشته شده مانند « چيز » و « چون » و « هيچ » و « چهار » يا « جهار » يا « جيز » و « هرج » و « آنج » و « جشم » و ما آن را براى سهولت قراءت به صورت جديد ( چ ) ضبط كرده‌ايم . 12 - زير حرف « ح » در بعض مواضع علامتى به شكل « ح » كوچك نهاده شده و اين ظاهرا براى تصريح به بىنقطه‌بودن آن حرف و تميز از حرف نقطه‌دار شبيه آن است ، مانند : « حالها » و « احراق » ، و ما در طبع آن را حذف كرده‌ايم . 13 - ذالهاى معجم فارسى بنا بر قاعدهء معروف ما قبل وى ار ساكن جز واى بود * دال است و گر نه ذال معجم خوانند بنادر به شكل « ذال » مرقوم شده مانند « جذا » و ما آن را مطابق تلفظ عمومى كنونى به شكل دال مهمل درآورده‌ايم . 14 - زير حرف « س » احيانا سه نقطه گذارده شده و اين ظاهرا براى دفع اشتباه آن حرف است از حرف ش ، مانند : « سرب » و ما آن حرف را برسم كنونى ثبت كرده‌ايم . 13 - زير حرف « ص » و « ط » مؤلّف ، گاه يك نقطه گذارده شده و اين ظاهرا براى تصريح به بىنقطه بودن آن حروف و ممتاز ساختن آنها از حروف نقطه‌دار شبيه آنهاست ، مانند : « طرف » و « قاطع » و « انبساطست » و « حمّص » و « غوّاص » و « اتّصال » و « صد » ، و ما اين شيوه را در طبع رعايت نكرده آنها را برسم فعلى بىنقطه طبع كرده‌ايم . 15 - « كه » و « چه » موصول و ربط در بسيارى از مواضع با املاهاى - قديم معهود يعنى « كى » و « جى » نوشته شده ولى صورت « كه »